Festiwal Oko Nigdy Nie Śpi

Wiemy też, że grę można toczyć na rozmaitych poziomach: tych zwyczajnych, gdzie jest ona po prostu sposobem spędzania wolnego czasu – i tych, gdzie idzie już o rzeczy najważniejsze, związane z naszym istnieniem w świecie, z trwaniem wspólnot oraz jednostek, z walką o prawdę i sens naszego życia, naszej kultury, pracy i samej egzystencji. Także, jak pokazują to mityczne przykłady „gry w zagadki” (Samsona, Edypa), z walką między dobrem a złem – to bowiem literackie odzwierciedlenie pojedynku kosmogonicznego, jaki toczy bohater w imieniu boskości z reprezentantem sił demonicznych.

W tym drugim przypadku, jak znów potwierdza to język potoczny, gra ujawnia swój szczególnie doniosły wymiar, sięgając nierzadko spraw ostatecznych, choćby metafizycznych czy moralnych, i ujawniając się zarówno w naszych życiowych dramatach i wyborach, jak i dziełach sztuki i myśli. Nie bez racji używamy przecież takich wyrażeń jak „igrać z losem” albo „igrać ze śmiercią”, „grać o wszystko” albo „grać o najwyższą stawkę”. Nie bez racji więc w arcydziele Ingmara Bergmana Siódma pieczęć rycerz Block gra w szachy ze śmiercią – o życie skromnej aktorskiej rodziny. I nie bez racji wreszcie Szekspir powiada brutalnie, gorzko: „Świat jest teatrem, aktorami ludzie, Którzy kolejno wchodzą i znikają”. I w innym miejscu: „Życie jest tylko przechodnim półcieniem, Nędznym aktorem, który swą rolę przez parę godzin wygrawszy na scenie, W nicość przepada – powieścią idioty, Głośną wrzaskliwą, a nic nie znaczącą”.

Ale zarazem Szekspir nie zostawia nas u progu nicości z rozpaczą bez wyjścia. I daje nam odpowiedź, tak wspaniale potwierdzoną przez jego dzieło – że sens człowieczeństwa w jego indywidualnym i jego wspólnotowym wymiarze, człowieczeństwa skazanego zawsze na bolesną grę ze śmiercią, rozpaczą i trwogą, może znaleźć ocalenie właśnie w sztuce. I ta jego lekcja jest przesłaniem głównym, główną ideą kolejnego festiwalu „Oko Nigdy Nie śpi”.

podpisano: sza, al

Eriko Makimura, pianistka i performerka z Japonii, zaprezentowała się na płycie Starego Rynku. Jej występ to przedsmak rozpoczynającego się wkrótce festiwalu „Oko Nigdy Nie Śpi”.

Eriko Makimura jest pianistką i performerką. Dziś (27 czerwca) na Starym Rynku zagrała koncert. Niezwykły – towarzyszył mu m.in. ruch czy malowanie twarzy farbami. Artystka korzystała z licznych rekwizytów i elementów scenografii, wielokrotnie się przebierała.

Makimura jest gościem Fundacji Czarny Karzeł, która organizuje festiwal „Oko Nigdy Nie Śpi”. Cały 10-dniowy pobyt artystki w Bydgoszczy rejestruje ekipa filmowa Duńskiej Filmoteki, która jest w trakcie tworzenia filmu o artystce.

Tegoroczny festiwal otworzy (30 czerwca) wystawa w Galerii Miejskiej bwa, wernisaż prac, instalacja i pokaz filmów artystów: Colette Lumiere, Marcina Giżyckiego oraz Grzegorza Pleszyńskiego i grupy Czarny Karzeł. Eriko Makimura zaprezentuje się jeszcze m.in. w Pałacu Starym w Ostromecku oraz w hali Moderator Inwestycje w Bydgoszczy, zaadaptowanej na studio filmowe, gdzie obecnie powstaje gigantyczna scenografia do serialu fantastycznego dla dzieci i młodzieży.

„Oko Nigdy Nie Śpi” to festiwal skupiający artystów i naukowców – święto sztuki, kultury i kreatywności. Motto tegorocznej edycji to „gra” i właśnie wokół tej idei będą sytuowały się wszystkie festiwalowe wydarzenia.

– Temat spotkań jest tylko pretekstem do nawiązania kontaktu, wymiany doświadczeń, dyskusji i powstawania oraz kontynuacji wspólnych projektów – opowiada Jacek Puzinowski. – Łączymy w jedną całość performance, literaturę, film, muzykę, wszelkie odmiany sztuki współczesnej, włączając w to m.in. operę społeczną. Dzięki temu podczas festiwalu rodzą się nowe idee, koncepcje artystyczne i społeczne – dodaje.

Wydarzenia festiwalowe odbywać się będą w Bydgoszczy, Toruniu i Ostromecku. Tegoroczna edycja festiwalu potrwa od 30 czerwca do 4 lipca.

Podtytuł: Trudny język lokalny, błyskawiczne poczucie bliskości

Wywodzący się z Akashi spektakl muzyczny Tokihai-ma, wyrażający urok miasta jako formę sztuki totalnej, po raz pierwszy wystąpił za granicą. Sceną była Bydgoszcz w północno-zachodniej Polsce. Pianistka Eriko Makimura, urodzona w Akashi i wychowana w Kobe, wraz z dziesięcioosobową grupą odwiedziła Polskę w roku stulecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między oboma krajami. Poniżej wrażenia reportera, który był członkiem delegacji i występował na scenie.

Piękne miasto wody

Miasto leży około 3,5 godziny jazdy pociągiem ze stolicy, Warszawy. Bydgoszcz od wieków pełniła ważną rolę jako węzeł transportu wodnego. Z jej zabytkowych budynków emanuje bogata kultura, tworząc malownicze krajobrazy. To ósme co do wielkości miasto w Polsce, liczące około 360 tysięcy mieszkańców. W samym centrum, na Starym Rynku, przebiega linia 18. południka długości geograficznej wschodniej.

Festiwal sztuki tworzony przez obywateli

Występ odbył się w ramach 6. edycji festiwalu sztuki „Oko Nigdy Nie Śpi”. Organizatorem jest grupa „Czarny Karzeł” – fundacja zrzeszająca artystów, prawników i sędziów. W tegorocznej edycji wzięło udział około 25 grup twórców, w tym malarze i performerzy. Wydarzenia rozgrywały się w galeriach i przestrzeni miejskiej od 30 czerwca do 4 lipca.

Relacje i integracja

Dziesięcioosobowa delegacja z Japonii była grupą, która przybyła z najdalszego zakątka świata – i została bardzo ciepło przyjęta. Podczas pobytu w Ostromecku pod Bydgoszczą uczestnicy nocowali razem i wspólnie spożywali posiłki, co naturalnie sprzyjało nawiązywaniu relacji. Marta Filipiak z komitetu organizacyjnego wyraziła nadzieję, że z tego spotkania zrodzi się nowa współpraca.

Reporter wspomina, że mimo bariery językowej próby posługiwania się polskim – zwroty takie jak „Dzień dobry” (j. jap. ジェン・ドブリ), „Dziękuję” (j. jap. ジンクィ) czy „Bardzo smaczne” (j. jap. バルト・ト・スマクィ) – spotykały się z uśmiechem i pozwoliły błyskawicznie skrócić dystans z lokalnymi mieszkańcami.

Japońska modlitwa i tradycja ukazane w mistyczny sposób

Podtytuł: Spektakl koncertowy Tokihai-ma – pierwszy występ zagraniczny w Polsce

W Bydgoszczy, mieście w północno-zachodniej Polsce, zaprezentowano spektakl Tokihai-ma – formę sztuki totalnej łączącą muzykę i teatr. Podczas tego pierwszego zagranicznego występu około 100 mieszkańców podziwiało widowisko przesiąknięte urokiem japońskiego miasta Akashi.

O projekcie

Pierwowzorem Tokihai-ma (co oznacza Czas jest teraz) była książka Akashi-bon – zbiór felietonów o czasie i morzu publikowanych w lokalnej gazecie. Adaptacji i reżyserii podjęła się pianistka Eriko Makimura, urodzona w Akashi i dorastająca w Kobe, która obecnie odnosi sukcesy głównie w Europie. Wcześniej spektakl był wystawiany pięciokrotnie w Akashi i Kobe.

Kontekst festiwalu

Występ odbył się w ramach festiwalu sztuki „Oko Nigdy Nie Śpi” organizowanego w Bydgoszczy. Była to szósta edycja festiwalu, w której wzięło udział około 25 grup artystów. W tym roku wydarzenie zyskało status oficjalnego projektu upamiętniającego 100-lecie nawiązania stosunków dyplomatycznych między Japonią a Polską. Z Japonii na występy przybyło 10 osób.

Przebieg widowiska

Scenerią była rozległa hala po dawnej fabryce, dziś służąca jako studio filmowe. Pośrodku ustawiono pianino, a w tle zawieszono tradycyjne japońskie flagi rybackie tairyo-bata, tworząc unikalną scenografię na tę jedną noc.

Spektakl otworzyła licytacja prowadzona przez Teppei Miyazakiego (31 lat), reprezentującego Federację Spółdzielni Rybackich w Akashi, który przyciągnął uwagę widzów dynamicznym rytmem licytatorskich zawołań.

Dalsza część spektaklu opierała się na filozofii Pięciu Elementów (Gogyo), według której wszechświat składa się z pięciu pierwiastków. W segmencie poświęconym „Ogniowi” Eriko Makimura wykonała eleganckie utwory na pianinie ozdobionym czerwonymi lampionami.

Reakcje

Marta Filipiak, szefowa grupy Czarny Karzeł organizującej festiwal, wyraziła najwyższe uznanie: „W spektaklu dało się wyczuć korzenie Japonii i Akashi. To wspaniałe, że Polska i Japonia nawiązały więź poprzez kulturę„.